Խանքենդիի հայ բնակիչ. Չեմ ուզում գնալ Հայաստան և սպասում եմ հարևաններիս՝ ադրբեջանցիների վերադարձին ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ

Ադրբեջանցիների հետ միասին կյանքը կամաց-կամաց վերադառնում է Խանքենդի, և երբեմն այստեղ շատ անսպասելի հանդիպումներ են տեղի ունենում։

Ինչպես հայտնում է Caliber.Az-ը՝ հղում անելով Հանրային հեռուստատեսությանը (ITV), այսպես, քաղաքի բնակիչ Զաքիր Հասանովը (որը 34 տարի առաջ հարկադրված է եղել լքել Խանքենդին), ով եկել է անջատականների իշխանությունից ազատագրված քաղաք, այժմ՝ ավելի քան երեք տասնամյակ անց, հանդիպել է հին ծանոթին՝ Միշա Գրիգորյանին, ով աշխատել է դեղատանը։

Նրանց միջև հայերենով երկխոսություն է տեղի ունեցել, հին ծանոթները հիշել են անցյալ ժամանակները։

Գրիգորյանը նշել է, որ կյանքից չի դժգոհում.

«Ես չգիտեմ, թե ինչու են հայերը հեռացել: Պետք է կտրել նրանց ձեռքերը, ովքեր սկսեցին այս պատերազմը: Ես ադրբեջանցիներից ոչ մի վատ բան չեմ տեսել: 1982-1983 թվականներին եղել եմ Բաքվում։ Մենք պետք է միասին ապրենք։ Շնորհակալ եմ ադրբեջանցիներին, մեզ լավ են օգնում: Թող Ամենակարողը օգնի նրանց, ինչպես նրանք են օգնում ինձ:

Երբեմն ինձ հարցնում են՝ կռվե՞լ եմ 90-ականների սկզբին։ Ասում եմ՝ տղերք, ավելի լավ է ինձ հարցնեք, թե որտեղ եմ ես լավ կյանքով ապրել 90-ականների սկզբին: Հիմա իմ սառնարանը [սննդով] լցրել են ադրբեջանցիները։ Ինձ բոլորը ճանաչում են, և երբ մեքենայով անցնում են, հարցնում են՝ քեզ ինչ-որ բան պե՞տք է, փող, կամ այլ բան: Այս ամբողջ խանութը, այս տունն իմն է։ Ես ամեն ինչ ունեմ, չեմ ուզում գնալ Հայաստան և սպասում եմ, որ հարևաններս՝ ադրբեջանցիները, վերադառնան»,- ասել է Միշա Գրիգորյանը։