«Ես ուրախ եմ, որ Դարիա Դուգինան զոհվել է, և տխուր եմ, որ նրա հետ չի զոհել նրա հայրը» Սարգսյանի խոստովանությունը հայկական հեռուստաընկերության եթերում

Հնարավո՞ր է մահով ուրախանալ: Դժվար հարց: Եթե դա քո թշնամու մահն է մարտի դաշտում, ապա հավանաբար այո: Այստեղ ամեն ինչ պարզ է՝ կա՛մ դու նրան, կա՛մ նա քեզ: Հնարավո՞ր է ուրախանալ մի մարդու որդու կամ դստեր մահով, ով քեզ ոչ մի վատ բան չի արել և նույնիսկ չի կասկածում քո գոյության մեջ: Միանշանակ- ոչ: Ի վերջո, հարազատների՝ ընտանիքի անդամների, բարեկամների, ընկերների կորուստը միշտ ցավ է, իսկ ներքին գրաքննությունը պարզապես թույլ չի տալիս նորմալ մարդկանց ուրախությամբ արձագանքել անծանոթի մահվանը, ով, կրկնում ենք, ձեզ ոչ մի վատ բան չի արել։ Բայց այստեղ խոսքը նորմալ մարդկանց մասին է։ Իսկ ինչպե՞ս անվանել Հայաստանում նրանց, ովքեր դաժանորեն ուրախացել են Կրեմլի գաղափարախոսներից համարվող ռուս քաղաքագետ Ալեքսանդր Դուգինի դստեր՝ Դարիա Դուգինի մահով։

Իհարկե, Դուգինը չափազանց հակասական կերպար է։ Նա ոչ ադրբեջանամետ է, ոչ էլ հայամետ։ Նա ռուսամետ է։ Ավելին՝ երազելով կայսրության վերածննդի մասին։ Ըստ այդմ, դա ընկալվում է նաև Ադրբեջանում։ Բայց մեր երկրի դեպքում ոչ մի հասարակական գործիչ կամ քաղաքագետ չհայտնվեց հեռուստատեսությամբ կամ լրատվամիջոցներով և չցուցաբերեց բուռն ուրախություն Դուգինի դստեր մահվան կապակցությամբ։ Հիշեցնենք, որ օգոստոսի 20-ին Մոսկվայի մարզում ամենագնաց էր պայթել, որում գտնվել էր Ալեքսանդր Դուգինի դուստրը՝ Դարիան։

Այլ բան է Ռուսաստանի ռազմավարական դաշնակից Հայաստանը, որտեղ հեռուստատեսությամբ, ԶԼՄ-ներում և բլոգոսֆերայում գրեթե շաբաշ են կազմակերպել Դարյա Դուգինայի մահվան կապակցությամբ: Ընդ որում, այս խայտառակ գործողության առաջին շարքերում եղել են հանրապետությունում հայտնի դեմքեր։ Մասնավորապես, հակառուսական հեռուստահաղորդումների հաճախակի հյուր է սոցիոլոգ, քաղաքագետ Կարեն Սարգսյանը։ Այսպես, ելույթ ունենալով «Հայկական Ֆակտոր» հեռուստաընկերության եթերում, Կ.Սարգսյանը հայտարարել է. «Երկիրը նրա համար ապակյա է»։

«Ես չեմ հասկանում, թե ինչու է պետք ձևացնել, թե մենք իբր կարեկցում ենք Դուգինին։ Ես ոչ միայն չեմ կարեկցում, ես անկեղծորեն ուրախ եմ այս իրադարձության համար։ Որովհետև եթե գորշ գայլերը սկսում են լացել և խոսել այն մասին, որ թուրք-ռուսական միությունը մեծ կորուստ է կրել, ապա ես անկեղծորեն ուրախ եմ դրա համար։ Ես անկեղծորեն ափսոսում եմ միայն, որ Դուգինն ինքը չի եղել այդ մեքենայում։ Ընդհանրապես, սա ի՞նչ ցինիզմ է՝ ձևացնել, թե կարեկցում ես Դուգինին։ Ինչու՞ պետք է ես կարեկցեմ այն փաստին, որ նրանք սպանեցին մի մարդու, ում հայրն իմ թշնամին է, ով լիովին աջակցում էր Ադրբեջանին և տասնամյակներ շարունակ հանդես է եկել հակահայկական հռետորաբանությամբ: Ինչո՞ւ ես պետք է վատ զգամ ճշմարտությունը ասելիս: Ես շատ ուրախ եմ, որ նա զոհվել է: Եվ ես շատ տխուր եմ, որ չի զոհվել նաև նրա հայրը։ Անկեղծորեն ցավում եմ, որ Մարգարիտա Սիմոնյանն ու իր ամուսինը չեն նստել նույն մեքենան»,- հայկական հեռուստատեսության եթերում առանց ամոթի ստվերի շաղակրատել է սոցիոլոգ Կ. Սարգսյանը։

Հայաստանում ՌԴ դեսպանատան արձագանքը հայ սոցիոլոգի այս անմարդկային հայտարարություններին դեռ չի հետևել։ Սակայն դա չի նշանակում, որ Սարգսյանի ելույթն աննկատ է մնացել։ Ռուսաստանում, ինչպես հայտնի է, նրանք երկար ժամանակ լծվում են, բայց արագ են գնում: Կարծում ենք, որ Մոսկվայի որոշակի շրջանակներում, ինչպես նաև անձամբ Ալեքսանդր Գելիևիչը, համապատասխան եզրակացություններ կանեն Դարիա Դուգինայի մահվան «դաշնակիցների» պարերի վերաբերյալ։