Մանուկյանը դատարանում խոսել է Ադրբեջանի նկատմամբ Հայաստանի ագրեսիայի մասին ԼՈՒՍԱՆԿԱՐ

Հունիսի 19-ին Բաքվում շարունակվել է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիներ Արայիկ Հարությունյանի, Արկադի Ղուկասյանի, Բակո Սահակյանի, Դավիթ Իշխանյանի, Դավիթ Բաբայանի, Լյովա Մնացականյանի և այլոց գործով դատավարությունը, որոնք մեղադրվում են խաղաղության և մարդկության դեմ հանցագործությունների, ռազմական հանցագործությունների, ներառյալ ագրեսիվ պատերազմ վարելու, ցեղասպանության, ահաբեկչության, ահաբեկչության ֆինանսավորման, իշխանության ապօրինի զավթման և Ադրբեջանի դեմ ուղղված այլ անօրինական գործողությունների մեջ:

Ինչպես հայտնում է AZERTAC-ը, Բաքվի զինվորական դատարանում դատավոր Զեյնալ Աղաևի նախագահությամբ տեղի ունեցած դատական նիստում մեղադրյալներից յուրաքանչյուրին տրամադրվել է թարգմանիչ՝ իրենց խոսած լեզվով, ինչպես նաև պաշտպաններ։

Դատավարության ընթացքում պետական մեղադրող Վուսալ Աբդուլլաևը հերթական հարցերն է տվել մեղադրյալ Դավիթ Մանուկյանին։ Սկզբում մեղադրյալը պատասխանել է նախկինում Հայաստանի կողմից օկուպացված ադրբեջանական տարածքների ականապատման վերաբերյալ հարցերին։

Հայաստանի քաղաքացի Դավիթ Մանուկյանը, որը նախկինում ծառայել է Հայաստանի զինված ուժերում, զբաղեցրել է տարբեր պաշտոններ, ունեցել է գեներալ-մայորի բարձր զինվորական կոչում և եղել է անջատողական ռեժիմի այսպես կոչված «բանակի» «առաջին փոխհրամանատարը», հայտարարել է, որ Առաջին Ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ ինքը չի զբաղվել ականապատման կամ ականազերծման աշխատանքներով։

«Համեմատաբար խաղաղ ժամանակահատվածներում, երբ ես զորամասի հրամանատար էի, թեև հազվադեպ, բայց եղել են ականների հետ կապված դեպքեր (նկատի ունի ականների տեղադրումը - խմբ.): Տրվել են հստակ հրահանգներ ձևաթղթերի և քարտեզների պահպանման վերաբերյալ: Յուրաքանչյուր ականապատման գործողություն իրականացվել է միայն վերադաս հրամանատարության հրամանով», - ասել է մեղադրյալը։

 «Հրամանում նշված էին կոնկրետ հասցեներ, թե որտեղ և ինչ պետք է ուղարկվի։ Մենք խստորեն գործել ենք հրամաններում նշված կետերին համապատասխան»։

Նա նշել է, որ ականները պահվում էին ամենաբարձր մակարդակով և բաշխվում էին հիերարխիկ կարգով՝ ճիշտ այնքանով, որքան անհրաժեշտ էր զորամասի համար, քանի որ դրա համար պետք է որոշվեին կոնկրետ մեկնարկային կետեր։