Երևանի լարախաղությունը և խաղաղությունը Հարավային Կովկասում Կարելի է արդյո՞ք հավատալ Փաշինյանին

Վերջերս մամուլի ասուլիսում Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հաճոյախոսություններ է շռայլել Ռուսաստանի հասցեին։ Նա, մասնավորապես, հայտարարել է. «Ոչ մի պետության, հատկապես Ռուսաստանի հետ չի կարելի խոսել, օգտագործելով հեգնանքի և վիրավորանքի բառապաշար»։ Փաշինյանը նշել է, որ նրա և Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի միջև կազմավորվել են աշխատանքային հարաբերություններ՝ հիմնված փոխադարձ հարգանքի վրա։ Ելնելով դրանից՝ կարելի էր ենթադրել, որ Մոսկվան և Երևանը հաղթահարել են նախկին տարաձայնությունները և դեռ միմյանց դաշնակից են համարում։ Սակայն դա  բոլորովին էլ այդպես չէ, ինչի մասին են վկայում Երևանի երկերեսանիության հետևյալ փաստերը։
 
Չնայած իրենց առաջնորդի խոսքերին՝ Հայաստանում իշխող կուսակցության պատգամավորները հայտարարում են, որ «Ռուսաստանը դեմ է հայկական պետականությանը»։ Միևնույն ժամանակ, Հայաստանի Անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը մասնակցում է՝ Վլադիմիր Զելենսկու ներկայացրած «Խաղաղության բանաձև» առցանց կոնֆերանսին, իսկ արտաքին գործերի փոխնախարար Վահան Կոստանյանը նույնիսկ հայտարարել է, որ Արևմուտքի հետ մերձենալու Հայաստանի իշխանությունների որոշումը հանդիսանում է ռազմավարական։ «Մենք ուզում ենք գտնվել այնպիսի միջավայրում, որի հետ կիսում ենք նույն արժեքները: Հայաստանի կառավարությունը եվրոպական նկրտումներ ունի»,- ասել է պաշտոնյան՝ մեկնաբանելով Երևանի և ԵՄ-ի հարաբերությունների հարցը։
 
Ակնհայտ է պաշտոնական Երևանի կեղծավորությունը, ինչի մասին ակնհայտորեն վկայում են Փաշինյանի խոսքերի և իր շրջապատի գործողությունների միջև  հակասությունները։ Դժվար է ենթադրել, որ նրանք գործում են առանց Փաշինյանի իմացության։ Իսկ դա խոսում է այն մասին, որ Երեւանը փորձում է անցկացնել իր խաղը եւ բացարձակապես անկեղծ չէ Ռուսաստանի նկատմամբ։
 
Տպավորություն է ստեղծվում, որ Փաշինյանը Հայաստանում ռուսական բազայի և ՀԱՊԿ-ին երկրի մասնակցության մասին իր հայտարարություններով փորձում է թմրացնել Մոսկվայի զգոնությունը։ Այսպես, Փաշինյանը բացառել է Հայաստանից 102-րդ ռուսական ռազմակայանի դուրսբերման մասին ցանկացած խոսակցություն։ Իսկ ՀԱՊԿ-ի առնչությամբ նա ասել է հետևյալը. «Հայաստանը սառեցրել է իր մասնակցությունը ՀԱՊԿ-ին բոլոր մակարդակներում, և այս փուլում այդ որոշումը միանգամայն բավարար է։ Տվյալ պահին մենք այլ որոշում կայացնելու անհրաժեշտություն չենք տեսնում, բայց դա չի նշանակում, որ հաջորդ պահին այլ որոշում կայացնելու անհրաժեշտություն չենք տեսնի»:
 
Իսկ Երևանի գործնական քայլերն էլ վկայում են այն մասին, որ Փաշինյանի խոսքերը արժեք չունեն։ Արևմուտքի հետ բացահայտ սիրախաղը, ակտիվ ռազմականացումը, ԱՄՆ-ի ու ԵՄ-ի հետ ռազմավարական գործընկերության ամրապնդումը խոսում են այն մասին, որ Հայաստանը ձգտում է դուրս գալ Մոսկվայի ազդեցության ուղեծրից։ Մի շարք պատճառներով նա դա չի անում բացահայտ, այլ կեղծավորությամբ փորձում է թմրացնել Կրեմլի զգուշավորությունը:
 
Ռուսաստանի նկատմամբ Երևանի լարախաղությունը խոսում է նաև այն մասին, որ նա չի վարում անկախ քաղաքականություն, այլ զբաղվում է միայն  իր այս կամ այն նոր հովանավորների՝ ԱՄՆ-ի և Ֆրանսիայի շահերի ապահովմամբ։ Եվ այստեղ հարց է ծագում. եթե Հայաստանը անկեղծություն է դրսևորում  այն երկրի նկատմամբ, որին պարտական է իր գոյությամբ, արկածախնդրություներին հակվածությանը, ինչպե՞ս հասնել նրա հետ տեւական խաղաղության։ Եվ որքանո՞վ կարելի է հավատալ նրա ղեկավարների խոսքերին, ովքեր հրաժարվում են նույնիսկ սեփական ստորագրությունից։