Մեր հումանիզմը շրջվում է մեր դեմ Ժամանակն է փոխել մարտավարությունը

Ինչպես հայտնում են հայկական լրատվամիջոցները, «սահմանը ապօրինի հատած և Հայաստանի տարածք ներխուժած երկու ադրբեջանցիների նկատմամբ հարուցվել է քրեական գործ։ Որպես խափանման միջոց է ընտրվել կալանավորումը»։

Դե այստեղ ինչ կարելի է ասել։ Հետ է շահում ռազմի դաշտում պարտվելու դիմաց, հարեւանիկների մոտ փոխհատուցումը այդպիսին է։ Եթե ինչ-որ մեկը մոռացել է՝ ուրեմն հայ զինվորներին, ովքեր սխալմամբ թափառում են Ադրբեջանի տարածքում, մենք կանոնավոր վերադարձնում ենք՝ առանց դրանից զանգվածային հիստերիա սարքելու։ Մենք ճանճից փիղ չենք սարքում, վերաբերվում ենք ըմբռնումով՝ մառախուղի մեջ, այն էլ լեռնային վայրերում ցանկացած մարդ կարող է մոլորվել։ Բայց ամեն ինչից երևում է՝ իզուր ենք վերադարձնում։ Մեր հարևանների հանդեպ բարեհոգությունը երբեք անպատիժ չի մնում։ Եվ կարծում եմ, որ ժամանակն է վերջապես եզրակացություններ անել և ձեռնարկել համապատասխան միջոցներ։ Մոլորվե՞լ ես։ Մեղադրիր ինքդ քեզ, ինչպես դուք մեր նկատմամբ, այնպես էլ մենք ձեր նկատմամբ, և ոչ մի «բարի կամքի ժեստեր»: Գոնե միայն այն պատճառով, որ հարեւանները մեր հումանիզմը ընդունում են, որպես թուլություն։

Օրինակ, մեր մոտ պատիժ է կրում լիբանանահայ, դիվերսանտ Վիգեն Էուլջեկյանը։ Դատապարտվել է քսան տարվա ազատազրկման («վարձկանություն», «ահաբեկչություն» և «Ադրբեջանի պետական սահմանի ապօրինի հատում» հոդվածներով)։ Բացի այդ, նա ձերբակալվել է 2020 թվականի նոյեմբերի 10-ի Եռակողմ հայտարարությունը ստորագրելուց հետո։ Կարծում եմ, արժե մտածել, արդյո՞ք Էուլջեկյանը ու նրա նմանները չափազանց ազատ չեն ապրում ազատազրկման վայրերում։ Միգուցե՞ արժե նրանց տեղափոխել խցային տիպի շինություն, որը նախկինում պատժախուց էր կոչվում։ Օրինակ, պատժիչ հաստատության ներքին կանոնակարգի բազմակի խախտումների համար։ Արդյո՞ք մենք չափազանց փափկանկատ չենք նրանց հետ: Մենակ ինձ է թվու՞մ, որ Ադրբեջանում պատիժ կրող հայ ահաբեկիչները չափազանց սնված դեմքեր ունեն։ Այդ ո՞ր արժանիքների համար նրանք չեն օգտագործվում, ասենք, ազատագրված տարածքները ականազերծելու մեջ։ Իմ կարծիքով, հենց այդտեղ է նրանց տեղը։ Եվ շատ էլ նույնիսկ նպատակահարմար է նրանց ներգրավել նման միջոցառումների մեջ։ Առավել ևս, որ համաշխարհային պրակտիկայում նման նախադեպեր կան. Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո գերի ընկած ֆաշիստներին ներգրավել են հենց իրենց կողմից ականապատված Ֆրանսիայի և Դանիայի հողատարածքների ականազերծման մեջ: Այնպես որ, ամեն ինչ կլինի եվրոպական ձևով և միջազգային իրավունքին լիովին համապատասխան։ Ինչո՞ւ, հարց է առաջանում, վտանգել մերոնց, եթե շատ օտարներ ունենք։ Չէ-որ բարի գործ է։ Եվ ընդհանրապես, այնտեղ ամեն տեսակի էուլջեկյանները պետք է մեզ օգուտ բերեն, այլ ոչ թե լինեն բյուջեի ծախսային հոդված (երկիմաստ հնչեց, կներեք, եթե այդպես է)։

Եվ հետո՝ ապրիլի 14-ին Իրավանում, ծանրամարտի Եվրոպայի առաջնության բացման արարողությանը, ոմն Արամ Նիկոլյանը ցատկեց բեմի վրա, աղջկա ձեռքից խլեց Ադրբեջանի դրոշը և բոլորի աչքի առաջ այրեց այն։ Դե այստեղ ինչ կարող ես ասել։ «Փոքրիկ մարդկանց հրապարակային հաշվեհարդար»։ Տգեղ դեպք է, բայց… Իմ կողմից հարգված մի մարդ այդ առնչությամբ ասել է. մենք մեր դրոշը դնում ենք այնտեղ, որտեղ հարկ ենք համարում, իսկ նրանք մեր դրոշը վառում են իրենց տանը, ոչ թե ճակատում, գնդակների տակ… Իսկ եթե բոլորովին անկեղծ, ապա բերեմ իմ պատանեկության մի էսքիզ՝ երբ արդեն ծեծել եմ հակառակորդիս ու նետելով ասֆալտին, ոտքերով հարվածում եմ, ապա իմ հասցեին նրա ցանկացած քֆուրը հնչում է ծայրաստիճան անհամոզիչ։ Ահա և հարևանիկները. ցույց են տալիս ատամները, հայհոյում են, փորձելով ճնշում գործադրել մեզ վրա, մոլորված ժամկետային զինծառայողներից մեկին մեղադրելով «57-ամյա պահակին սպանելու մեջ»։

Ինչ արած, ինձ այլ բան չի մնում, քան նորից հնչեցնել հետևյալ թեզը. մեր թշնամին պետք է անտանելի ցավ զգա։ Միայն այդ վիճակում է նա դադարում ցավ պատճառել ուրիշներին: