Երեսապաշտության քարոզ Սարգսյանը մեղադրում է միջազգային կազմակերպություններին

Հայաստանի երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը որոշել է իր վրա չափափորձել պարկեշտության և բարոյականության հարգված պահապանի կերպարը՝ հանդես գալով հայտարարությամբ, որում արևմտյան և միջազգային կազմակերպություններին մեղադրում է երկրում տեղի ունեցող իրադարձություններին չարձագանքելու մեջ։
 
Առավել ևս, նա արևմտյան և միջազգային կազմակերպությունների այս լռությունը ընկալել է որպես «աջակցություն գործող իշխանություններին»։ Եվ այստեղ նա պետք է հիշեր Գրիմ եղբայրների հեքիաթից արտահայտությունը. «Կաթսայիկ մի եռա»։ Սակայն Սերժ Ազատովիչը որոշել է դրանով չսահմանափակվել և հայտարարել է, որ այդ կազմակերպությունները «առաջնորդվում են ոչ թե սկզբունքներով, այլ շահույթով»։
 
Այստեղ մենք ունենք Միլիերի Տարտյուֆի դասական օրինակը։ Երբ մի ոմն, ում անունը վաղուց դարձել է կլանայնության, կոռուպցիայի, մարդատեցության քաղաքականության և բռնաճնշումների խորհրդանիշ, ում անհամբեր սպասում է Բաքվի դատարանի մեղադրյալի աթոռը, որտեղ նա բավականին բնական տեսք կունենար՝ ղարաբաղյան խունտայի գործով մյուս մեղադրյալների կողքին, իրեն նման մեծախոսություն է թույլ տալիս՝ դա արդեն լկտիության գագաթնակետն է։
 
Հիշեցնենք, որ 2022 թվականի փետրվարին Ադրբեջանի ռազմական դատախազությունը հայտնել է՝ Քոչարյանի և Սարգսյանի նկատմամբ քրեական պատասխանատվության և նրանց հետախուզման ցուցակում ընդգրկելու մասին: Նրանք մեղադրվում են նրանում, որ 1988 թվականի փետրվարից սկսած՝ ադրբեջանական և հայ ժողովուրդների միջև ազգային թշնամանք և ատելություն հրահրելու նպատակով կազմակերպել են անօրինական հավաքներ, որոնց ժամանակ՝ ադրբեջանցիներին աշխատանքից ազատելու, Ղարաբաղից նրանց բռնի վտարելու և նրանց տները հրկիզելու կոչեր են արել: Քոչարյանն ու Սարգսյանը, խախտելով Ադրբեջանի սահմանադրությունը, հայտարարել են այսպես կոչված «լղհ»-ի ստեղծման մասին և օկուպացված ադրբեջանական տարածքներում՝ Ադրբեջանի Հանրապետության օրենքների և սահմանադրության կիրառումը դադարեցնելու մասին որոշում են ընդունել: Ակնհայտ է նաև՝ նրանց, որպես անջատողական պարագլուխների, հետագայում Հայաստանի նախագահների դերը՝ այդ երկրի օկուպացիոն քաղաքականության իրականացման, ադրբեջանական ժողովրդի նկատմամբ ցեղասպանության և էթնիկ զտումների գործողություններ իրականացնելու գործում։
 
Եվ նման կերպարը խոսում է այն մասին, որ Հայաստանում «դատական համակարգը լիովին քաղաքականացված է, և ամեն ինչ կախված է մեկ անձի կամքից»: Մինչդեռ, հենց Հայաստանի ղեկավարության տարիներին էր, որ երկրի դատարանները վերջնականապես կորցրեցին նույնիսկ անկախության սաղմերը՝ կադրային նշանակումներից մինչև դատավճիռների մասին բոլոր որոշումները կախված էին նրա վարչակազմի և նրա անվտանգության թևի կամքից։
 
Երրորդ նախագահի պաշտոնավարման ժամանակ Հայաստանում ընդդիմությանը համակարգված հալածում էին, ակտիվիստներին ձերբակալում էին, անցանկալի լրատվամիջոցները փակվում էին, լրագրողների դեմ քրեական գործեր էին հարուցվում, իսկ բողոքի ցույցերը ցրում էին կոպիտ ուժի կիրառմամբ։ Եվ դրանում, այո և ոչ միայն դրանում Սարգսյանը դարձավ իր նախորդի՝ Ռոբերտ Քոչարյանի արժանի իրավահաջորդը։
Սերժ Ազատովիչը,  Արևմուտքին մեղադրելով «բարոյական ուղենիշների կորստի» մեջ, դրանով հանդերձ լիովին մոռանում է, որ հենց նա էր կոռուպցիան վերածել պետական համակարգի։ Սովորական հայերի աղքատության ֆոնին նրա ընտանիքն ու շրջապատը գոռոզացել էին իրենց թալանված շքեղությամբ։ Հենց Քոչարյանն ու Սարգսյանն էին, որ Հայաստանը վերջնականապես վերածեցին «ղարաբաղյան կլանի» կալվածքի՝ հավատարիմ պաշտոնյաների, կաշառակեր դատավորների և խամաճիկ օլիգարխների բանակով։
 
Եվ ամփոփելով նշենք, որ 2018 թվականի գարնանը Հայաստանում զանգվածային բողոքի ցույցերը սկսվեցին հենց այն բանից հետո, երբ Սերժ Սարգսյանը որոշեց նախագահականից անցնել վարչապետի աթոռին։ Այս քայլը դարձավ վերջին կաթիլը երեսապաշտությունից և կեղծիքից հոգնած հասարակության համար։ Հայ ժողովուրդը այդ ժամանակ հստակորեն ցույց տվեց իր վերաբերմունքը և՛ Սարգսյանի, և՛ նրա կառավարման նկատմամբ։ Այդպես սկսվեց «Թավշյա հեղափոխությունը», որի ընթացքում հարյուր հազարավոր մարդիկ դուրս եկան փողոցներ՝ պահանջելով նրա հրաժարականը։ Եվ Սարգսյանը ուղարկվեց այնտեղ, որտեղից վերադարձ չկա՝ քաղաքական մոռացության։ Իսկ բարոյականության և սկզբունքների մասին Սարգսյանի այսօրվա ելույթները՝ իր նախկին ազդեցության թեկուզ ստվերը իրեն վերադարձնելու ևս մեկ ողորմելի փորձեր են։