Ճշմարտության պահն ու Հայաստանի անկեղծության փորձությունը Caliber.Az YouTube ալիքի տեսանյութ

Երբ հարավկովկասյան երկու պետությունները՝ Ադրբեջանը և Հայաստանը, մոտենում են ավարտի գծին, որը կարող է նշանավորել երկու ժողովուրդների համար երկար սպասված խաղաղության համաձայնագրի ստորագրումը, սկսում են ավելի ու ավելի պարզ երևալ վերջնական պայմանների վերջնական նրբագծերը և ուրվագծերը, առանց որոնց, համաձայնեք խաղաղությունն անհնար է: Կամ գոնե ոչ երկարատև է:

Բոլորին է հայտնի, որ երկու պետությունների միջև հակամարտությունը հիմնված է Հայաստանի տարածքային պահանջների և հայկական էլիտայի իրեդենտիստական գաղափարախոսության վրա՝ և՛ քաղաքական, և՛, ավաղ, հասարակական: Չնայած կեղծ շահարկումներին, Ադրբեջանը երբեք տարածքային պահանջներ չի ներկայացրել իր հարևաններից որևէ մեկին։ Այո, մեր երկրում պատմությունը հիշում են. նրանք գիտեն, թե ինչ տեսք ուներ Արևելքի առաջին դեմոկրատական հանրապետության քարտեզը, ինչ տեսք ունեին Աթաբեկների, Աղ-գոյունլուների, Գարա-գոյունլուների, Սեֆեվիդների, Ավշարների, Գաջարների թուրքական կայսրությունները։ Մենք քաջատեղյակ ենք նաև էթնիկ ադրբեջանցի թուրքերի բնակեցման տարածքին։ Այս մասին իմանալն ու խոսելը ամենևին էլ դատապարտելի չէ։ Սա, ի վերջո, պատմական անցյալն է, իսկ այն շրջանների առումով, որտեղ ապրում է մեր ժողովուրդը, սա մի իրողություն է, որն անիմաստ է հերքել։ Սակայն զուտ ակադեմիական փաստերի շարադրումը, ինչպես պատմական, այնպես էլ մեր օրերի առնչությամբ, չի նշանակում հարցը քաղաքականացնել կամ տարածքային պահանջներ ներկայացնել որևէ մեկի նկատմամբ։

Մանրամասն.