Առողջ դատողություն փոթորկի մեջտեղում Մի փոքր՝ Ռուսաստանում «վհուկների որսի» մասին

Վերջերս անցկացված Շուշայի III գլոբալ մեդիա ֆորումը, ինչպես նաև նախորդ երկուսը, նշանակալի իրադարձություն դարձավ ողջ տարածաշրջանի համար: Դրանում ավանդաբար առանձնահատուկ տեղ գրավեց հանդիպումը նախագահ Իլհամ Ալիևի հետ, ով պատասխանեց միջազգային լրատվական և փորձագիտական հանրության բազմաթիվ հարցերին:
 
Նախագահի կողմից շոշափված հարցերի շրջանակը իր մեջ ներառում էր Ադրբեջանի պետության քաղաքականության տարբեր ասպեկտներ, և առաջին հերթին՝ արտաքին քաղաքականության: Նախագահը անդրադարձավ այդ թվում նաև Ադրբեջանի և Ռուսաստանի միջև հարաբերություններում ճգնաժամին:
 
Եվ այստեղ անհրաժեշտ է նկատել, որ հարաբերություններում լարվածությունը անհարմար դրության մեջ է դրել ռուսական փորձագիտական հանրության որոշ ներկայացուցիչներին, ովքեր միանգամայն անկեղծորեն կարծում են, որ Ադրբեջանի հետ համագործակցությունը հանդիսանում է Հարավային Կովկասում  Ռուսաստանի հաջող քաղաքականության հիմնարար պայմաններից մեկը:
 
Սակայն հեշտ է կռահել, որ այն շվայտանքը, որը Ռուսաստանի Z-տարածքի տարբեր ներկայացուցիչների կազմակերպել են Ադրբեջանի դեմ, ստեղծում են մի ֆոն, որի մասին  շատ փորձագետներն և լրագրողները նախընտրում են զերծ մնալ՝ Ադրբեջանի նկատմամբ ոչ այնքան համակրանք հայտնելուց, այլ որքան իրավիճակի տարրական ողջամիտ վերլուծությունից: Այս լարվածությունը դրսևորվեց այդ թվում նաև Խանքենդիում կայացած մեդիա ֆորումին Ռուսաստանի ներկայացուցիչների մասնակցության աստիճանում։
 
Այսպես, օրինակ, այս անգամ միջոցառմանը մասնակցելուց ձեռնպահ մնացին այնպիսի հայտնի ռուսաստանցի հասարակական գործիչներ, ինչպիսիք են Մաքսիմ Շևչենկոն և Իգոր Կորոտչենկոն։ Նրանց կարելի է հասկանալ. այն պայմաններում, երբ Ադրբեջանի կամ Մոսկվայի հետ բարդ հարաբերություններ ունեցող մեկ այլ երկրի հետ երկխոսություն կառուցելու ցանկացած փորձ վերածվում է հետապնդման պատրվակի՝ նույնիսկ չափավոր դիրքորոշումները դառնում են խոցելի։
 
Այս պայմաններում առավել ևս գնահատելի է այն մարդկանց քաջությունը, ովքեր, հիանալի գիտակցելով, թե ինչպիսի հարձակումների են բախվելու, այնուամենայնիվ եկել են ֆորում։ Նրանք գտնում են ուժեղ դրդապատճառ՝ տեղի ունեցողի սթափ գնահատման և այդ գնահատականը լայն լսարանին հասցնելու անհրաժեշտության մեջ։ Նրանք հասկանում են, որ Ադրբեջանի գործողությունները թելադրված են ոչ թե աշխարհաքաղաքական նկրտումներով և ոչ թե Ռուսաստանի շահերին հակառակ գնալու ձգտումով, այլ որոշակի դրվագներից դժգոհությամբ՝ լինի դա «AZAL»-ի ինքնաթիռի հետ կապված պատմությունը, կամ իրադարձությունները Եկատերինբուրգում։ Այդ մարդիկ համոզված են, որ Ռուսաստանի շահերը Հարավային Կովկասում և աշխարհի այլ տարածաշրջաններում պետք է հիմնված լինեն համագործակցության վրա։ Եվ ձգտում են իրենց երկիրը ներկայացնել որպես հուսալի գործընկեր, այլ ոչ թե սպառնալիք։
 
Նրանցից մեկը՝ Սերգեյ Մարկովն է։ Նա ոչ միայն  մասնակցել է միջոցառմանը, այլ նաև հարցազրույց է տվել լրագրողներին, որում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին անվանել է փայլուն ինտելեկտուալ և ժամանակակից աշխարհի ամենափորձառու առաջնորդներից մեկը, որից շատ այլ առաջնորդներ կցանկանային սովորել։
 
Դրանից հետո Մարկովը, բնականաբար, Z համայնքի հարձակումների թիրախ է դարձել։ Մենք այստեղ մեջբերումներ չենք անի  համապատասխան ուղղության տարբեր բլոգերների և քարոզիչների մեկնաբանություններից, քանի որ դրանք լի են ոչ միայն չարությամբ և ատելությամբ, այլ հաճախ նաև անպարկեշտ հայոյանքով։
 
Թեև, Մարկովը հեշտ թիրախ չէ։ «Խորհուրդ բոլորին՝ մի օգնեք Ռուսաստանի թշնամիներին։ Այդ թվում նաև մի խանգարեք մեզ աշխատել Ռուսաստանի բարօրության համար,  ջուր մի լցրեք Ռուսաստանի թշնամիների ջրաղացին։ Եթե ձեզ մոտ կան կասկածներ, թե ինչ մտածել, անել և ասել՝ պարզապես կարդացեք Պուտինին, Լավրովին և Պեսկովին։ Եվ այդպես էլ մտածեք։ Եվ կրկին անգամ ուղղակիորեն. եթե ինչ-որ մեկը ուժեղ հայոյում է քաղաքագետ Սերգեյ Մարկովին, ապա նա գործում է Ռուսաստանի և Պուտինի թշնամիների շահերից ելնելով։ Ինչ-որ մեկը հիմարությամբ, ինչ-որ մեկը դիտավորյալ, ինչ-որ մեկը փողի համար», - ահա քաղաքագետի մեկնաբանություններից մեկը ի պատասխան իր դեմ բռնկված նողկալի սև արշավին։
 
Մենք մեր առջև նպատակ չենք դնում հանդես գալ որպես Սերգեյ Մարկովի փաստաբաններ, մանավանդ որ, ինչպես նշվել է վերևում, նա ինքը կարող է հիանալի պաշտպանել իրեն։ Մեր նպատակն է՝ միայն ցույց տալ տարբերությունը մտածող փորձագիտական խավի, բառի բուն իմաստով մտավորականության և նրանց միջև, ովքեր խոսքային գործունեության իմաստ են տեսնում ցուցադրական և կեղծ հայրենասիրական կարգախոսներ բղավելու մեջ։
 
Սերգեյ Մարկովը մնում է իր երկրի հայրենասեր, բայց նրա հայրենասիրությունը արտահայտվում է՝ Ռուսաստանը այլ պետությունների հետ համագործակցող տեսնելու ձգտումների մեջ, այլ ոչ թե «թշնամիների կողմից պաշարված ամրոցի» կերպարով, որը մարմնավորվում է այսպես կոչված «Z-հերոսներով», կամ «սևհարյուրյակայիններով», որոնց կյանքի իմաստը, կարծես, սահմանափակվում է նրանով, որպեսզի ատելություն սերմանել։ Այս գործոնը անհրաժեշտ է նկատել և նշել։