Դատարկության լրացում և քողարկված օգնություն Սամիտ Ալիևի «Անհարմար ճշմարտությունը»

ՀՀ Զինված ուժերի Գլխավոր շտաբի պետի նախկին խորհրդական Վլադիմիր Պողոսյանը վերջերս հայտարարել է, որ անձամբ պատրաստ է պատասխանատվություն կրել երկրի համար։ Այսինքն՝ Հայաստանի համար։ Նա դրանով չի սահմանափակվել, քանի որ, ըստ երևույթին, Հայաստանի մասշտաբը նրան այնքան էլ մեծ չի թվացել, և հավելել է, որ Հայաստանից բացի՝ պատրաստ է պատասխանատվություն կրել նաև աշխարհի հայության ճակատագրի համար։ Աշխարհի բոլոր հայերի։

Բայց դա դեռ ամենը չէ։ Քաղաքագետ և «Այլընտրանքային նախագծեր» խմբի համահիմնադիր Վահե Հովհաննիսյանը հանդես եկավ անկեղծորեն անմխիթար ելույթով՝ «ինչ է արվում և ինչ պետք է արվի այդ ամենի հետ կապված» ոգով, որի ընթացքում նա արտաբերեց իսկապես ուշագրավ արտահայտություն, թույլ տվեք մեջբերել. «մեծ հայկական դատարկությունը լրացնելը մեր գլխավոր խնդիրն է»։ Դե, ի՞նչ կարելի է ասել: Կրկին մեծ, նույնիսկ եթե դա դատարկություն է... Ո՞վ է գրում ձեր ելույթները, և... սովորում եք ու սովորում, բայց միևնույն է վատ գնահատականներ եք ստանում։ Չե՞ք ամաչում։

Իսկ ՀՀ նախկին արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանը հայտարարություն տարածեց, որում ասաց հետևյալը. Ատլանտյան օվկիանոսի երկու կողմերում օրենսդիրները, դիվանագետները և քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչները պնդում են ակնհայտ ճշմարտությունը. ոչ մի խաղաղություն չի կարող կայուն լինել, եթե այն կառուցված է բնիկ բնակչության էթնիկ զտման վրա. ոչ մի համաձայնագիր չի կարող արդար համարվել, եթե այն մերժում է տասնյակ հազարավոր մարդկանց իրենց տները վերադառնալու իրավունքը: Այստեղ, անկեղծ ասած, ես լիովին համաձայն եմ Վարդան Մինասովիչի հետ: Ոչ մի խաղաղություն չի կարող կայուն լինել, եթե այն կառուցված է բնիկ բնակչության էթնիկ զտման վրա. ոչ մի համաձայնագիր չի կարող արդար համարվել, եթե այն մերժում է տասնյակ հազարավոր մարդկանց իրենց տները վերադառնալու իրավունքը: Եվ եթե որևէ մեկը մոռացել է, թույլ տվեք հիշեցնել ձեզ. մինչև 1987 թվականը Հայկական ԽՍՀ տարածքում ապրում էր ավելի քան 250 000 ադրբեջանցի:

Ավելի մանրամասն՝ տեսանյութում.