Քաղաքական դիակն ընդդեմ խաղաղության Սերժ Սարգսյանի նոր աբսուրդի թատրոնը

Երեկ Երևանի Հակակոռուպցիոն դատարանի բակում տեղի ունեցածը դժվար թե կարելի լինի անվանել այլ կերպ, քան քաղաքական դիակի կողմից կենդանության նշաններ ցույց տալու աբսուրդային փորձ։ Այսպես, Սերժ Սարգսյանը, որը, ի դեպ, քրեական գործով մեղադրյալ է, կրկին աչքի ընկավ «աղմկահարույց» հայտարարությամբ՝ այս անգամ՝ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի և ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի միջև Վաշինգտոնում Դոնալդ Թրամփի մասնակցությամբ տեղի ունեցած հանդիպման արդյունքների վերաբերյալ։ «Վաշինգտոնյան փաստաթուղթը ոչ թե խաղաղության համաձայնագիր է, այլ ասք այն մասին, թե ինչպես կապիտուլյանտը կատարեց Ադրբեջանի պահանջները», - ասել է ՀՀ երրորդ նախագահը։

Սարգսյանի այս, այսպես ասած, մեկնաբանության յուրաքանչյուր բառ հագեցած է ստով և, ընդհանուր առմամբ, մաքուր մանիպուլյացիա է։ Ավելին, այս հայտարարությունը իրականում քար է նետում Դոնալդ Թրամփի այգին, որը կազմակերպել է հանդիպումը և ապահովել համատեղ հռչակագրի ստորագրումը։ Աբսուրդային և անշնորհակալ է «կապիտուլյացիա» անվանել այն, ինչը լուրջ դիվանագիտականաշխատանքի արդյունք էր համաշխարհային առաջնորդի մասնակցությամբ։ 

Բացի այդ, Հայաստանի երրորդ նախագահին հիշեցնենք, որ Վաշինգտոնի հռչակագիրը ներառում է մի շարք դրույթներ, որոնք ուղղված են Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հարաբերությունների կարգավորմանը, Հարավային Կովկասում անվտանգության ապահովմանը, և այդպիսով բացելով հնարավորություններ բոլոր տարածաշրջանային պետությունների տնտեսական զարգացման համար։

Մասնավորապես, այս փաստաթղթում նշվում է, որ երկու երկրները ճանաչում են միմյանց տարածքային ամբողջականությունը, ամրագրված է համաձայնագիր տրանսպորտային հաղորդակցությունների ապաշրջափակման վերաբերյալ, ինչը տնտեսական դիվիդենտներ կբերի երկու պետություններին։ Հատկապես կարևոր է նաև այն փաստը, որ Միացյալ Նահանգները, որպես ադրբեջանա-հայաստանյան բանակցությունների նախաձեռնող, հայտարարել է իր աջակցության մասին այն գործընթացին, որը երաշխավորում է կայունություն ապագա խաղաղությանը:

Ասվածի համատեքստում ծագում է միանգամայն հիմնավոր հարց. «ինչպե՞ս կարելի է «կապիտուլյացիա» անվանել այն, ինչը Հայաստանի համար բացում է զարգացման, ներդրումների և միջազգային նախագծերին ինտեգրման ճանապարհ՝ առանց երկիրը զրկելու ինքնիշխանությունից, այլ ընդհակառակը, այն դարձնելով տարածաշրջանային և համաշխարհային անվտանգության ճարտարապետության մաս»։ Կարծում ենք, որ ցանկացած քիչ թե շատ ողջամիտ մարդ, թեկուզ քաղաքականությունից շատ հեռու, միանշանակ և հստակ կպատասխանի. «Ո՛չ, դա անհնար է»։

Բայց Սերժ Սարգսյանն առողջ բանականություն չունի, և նոր աշխարհաքաղաքական իրողությունների կառուցողական վերլուծության ուղին ընտրելու փոխարեն, նա՝ բթացած ուղեղով, ամբողջ թափով վազում է պոպուլիզմի ճանապարհով՝ աջ ու ձախ քննադատություններ և վիրավորանքներ ցողելով։

Եվ սա այն դեպքում, երբ Հայաստանի քաղաքացիները շատ լավ են հիշում նրա նախագահության աղետալի շրջանը, երբ հանրապետությունն ամբողջությամբ կտրված էր բոլոր տարածաշրջանային նախագծերից, զրկված անկախ արտաքին քաղաքականություն վարելու հնարավորությունից, հայկական բանակը ջախջախիչ պարտություն կրեց քառօրյա ապրիլյան մարտերում, ինչը դարձավ երրորդ նախագահի՝ որպես քաղաքական գործիչ, վերջի սկիզբը։ Իսկ 2018 թվականի հեղափոխությունը նրան վերջնականապես վերածեց քաղաքական սնանկացածի, և նա այս կարգավիճակում է մնում մինչ օրս։

Ի դեպ, «կապիտուլյանտ» բառը, որը Սարգսյանը հասցեագրեց գործող վարչապետին, իրեն ավելի է սազում, քանի որ նա հրաժարական տվեց փողոցի ճնշման տակ։ Իսկ ահա Նիկոլ Փաշինյանը կարողացավ պահպանել իշխանությունը նույնիսկ 2020 թվականի աշնանը 44-օրյա պատերազմում կրած պարտությունից հետո և պահպանել բարձր վարկանիշը՝ չնայած կոշտ քննադատություններին:

Այսօր Սերժ Սարգսյանն աննշան դեմք է։ Նրա քաղաքական վարկանիշը մոտ է զրոյի, իսկ քրեական գործով մեղադրյալի կարգավիճակը միայն ուժեղացնում է նրա չկայացած քաղաքական գործիչ լինելու զգացողությունը։ Եվ այս ֆոնին, սարգսյանական «աղմկահարույց» հայտարարությունները նման են քաղաքական «դիակի» հարության նշաններ ցույց տալու ողորմելի փորձի, որն ապրիորի անհնար է։ Ի վերջո, պատմությունն արդեն ամեն ինչ դրել է իր տեղը։