Վերադարձն ավելի դժվար կլինի, քան բախումը Սամիթ Ալիևի մտորումները

Հայաստանում դատարանը ադրբեջանցի զինծառայող Հուսեյն Ախունդովին դատապարտել է 20 տարվա ազատազրկման։ Նրան մեղադրում են Զանգեզուրում 57-ամյա պահակի «սպանության» մեջ։ Եվ մենք հիշում ենք, թե նա որքան դաժան ծեծի էր ենթարկվել։

Դե ինչ արած, կա հայելու սկզբունքի նման մի բան: Reciprocity principle։ Ձեր երկու կալանավորները կստանան ամբողջ ժամկետը՝ կարծում եմ մի քսանհինգ տարի, կամ ցմահ բանտարկություն։ Համաներման հնարավորությունը՝ հնարավոր է, բացառությամբ հատկապես վտանգավոր տարածքների ականազերծմանը մասնակցելուց հետո: Իմ կարծիքով, ձերոնք կամավոր կգան: Այնպես որ, մեր զինվորի այս դատաստանը թանկ կնստի ձեր վրա։ Դուք ամեն ինչի համար կվճարեք հաշիվներով: Ձեզ մոտ շատ պարտքեր են կուտակվել։ Լույս աշխարհի դիմաց։ Մենք անպայման ձեզանից կհարցնենք, իսկ դուք էլ ամեն ինչի համար պատասխան կտաք, քանի որ մենք խնամքով անցկացնում ենք մեր բոլոր կորուստների հաշիվը, և չենք պատրաստվում ինչ-որ բան մոռանալ, կամ ներել։ Ամեն ինչ իր ժամանակին, և՛ խոսքը, և՛ գործը։ Ինչպես ասել է ընկեր Պուշկինը.

Մուսաների ծառայությունը իրարանցում չի հանդուրժում

Գեղեցիկը պետք է վեհ լինի

Եվ մենք ամեն ինչ կանենք գեղեցիկ, ինչպես անցյալ անգամ։ Պարտքը կբռնագանձենք տոկոսների հետ։ Մեր մեկի դիմաց՝ ձեր տասնյակներով: Մեր կողմից որևէ զիջման այլևս հույս մի դրեք, մեր կողմից բարի կամքի դրսևորումը դուք ընկալում եք որպես թուլություն, իսկ դա անընդունելի է։ Վերադարձն ավելի դժվար կլինի, քան բախումը: Քանի դեռ դուք կշարունակեք Հայաստանի պետբյուջեից սուբսիդավորել անջատողականների մնացորդներին՝ ոչ մի խաղաղության մասին խոսք լինել չի կարող։ Մեզ պետք է Զանգեզուրի միջանցքը, և մենք ցանկացած դեպքում այն կստանանք։ Իսկ տես, Լաչինի սահմանային անցակետը չի բացվի, քանի որ մենք համարում ենք, որ ձեզ հետ հատկապես այդպես պետք է վարվել։ Դուք ինքներդ եք առիթ ստեղծել։ Դուք արդեն համոզվել եք, որ Լաչինի սահմանային անցակետի թեմայով միջազգային կառույցների որոշումները, կոչերը, պահանջները, այո և որոշ դատարանների որոշումները մեզ մոտ լավագույն դեպքում առաջացնում են թերահավատություն և թեթևակի հոգնած քմծիծաղ։ Ձեր զայրույթը ձեզ զգացմունքայնորեն հյուծում է, ինչը լավ է:

Խոստովանում եմ, որ ուրիշների սվինների վրա արյունոտ շիլափլավ սարքելը ձեզ մոտ շատ լավ է ստացվում։ Բայց այս ունակությունը բացարձակապես չի համապատասխանում՝ հաղթելու կամ գոնե ձեզ համար ընդունելի խաղաղության հասնելու կարողությանը։ Այսինքն, անկախ նրանից՝ գրավել եք ինչ-որ մեկի հողը, թե ոչ, դատապարտել եք մեր զինվորին, թե ոչ՝ դուք ռազմավարական պարտության մեջ եք։ Գոնե այն պատճառով, որ դուք՝ ձեր քթից մի փոքր հեռու տեսնելու ունակություն չունեք: Ձեզ մոտ Հայաստանում մարդիկ քիչ են, իսկ դուք հարեւանների հողերին սոված հայացքով եք նայում։ Կարդացե՞լ եք Բրեխտի «Կովկասյան կավճե շրջան»-ը: «Աշխարհում ամեն ինչ պետք է պատկանի նրան, ումից ավելի շատ օգուտ կա», և սա ակնհայտորեն ձեր մասին չէ: Ուրիշինը ճանկելու ձեր ցանկությունը բացատրելի է, սրտին չես հրամայի, բայց դա նաև պատժելի է, ձեր սրտին հրամայել՝ մենք, իհարկե, չենք կարող, բայց տես, ձեր ձեռքերին խփելը՝ ամենայն հաճույքով…