Վճարում է պարտվողը Միշտ և տոկոսներով

Չկա ոչ մի բարոյականություն, կա միայն գեղեցկություն։ Սա ես չեմ, սա պատմության մեջ իրավացի ոչ վերջին մարդու՝ ընկեր Սավինկովի արտահայտությունն է։ Եվ պետք է գեղեցիկ վարվել։ Շատ գեղեցիկ, ինչը նշանակում է՝ ճիշտ վարվել։ Այնպես ինչպես անհրաժեշտ է, այնպես ինչպես նպատակահարմար է։ Եվ միշտ պետք է ասել այն և միայն այն, ինչ առավելագույնս ձեռնատու է քո երկրին։

Երբ ձեռնտու է խոսել համամարդկային արժեքների մասին՝ պետք է խոսել հատկապես դրանց մասին։ Հավելը, լինելով Չեխիայի նախագահ, ողջունել է ՆԱՏՕ-ի պատերազմը Հարավսլավիայի դեմ, և նույնիսկ հորինել է հիանալի, հարուստ տերմին՝ «մարդասիրական ռմբակոծում» (նման բաներով պետք է սովորել և սպառազինվել), իսկ 1968 թվականին Պրահա խորհրդային զորքերի մուտք գործելու առնչությամբ՝ պարբերաբար արցունքներ է թափել։ Ամեն ինչ ճիշտ է արել, քանի որ գործել է իր պետության շահերից ելնելով։

Այնպես որ՝ այն, ինչ մերն է, արդեն մերն է, իսկ այն, ինչ առայժմ մեր հարևանիկների մոտ է՝ ահա այդ մասին և արժե խոսել։ Ես բազմիցս ընդգծել եմ, որ անօգուտ է թշնամուն ներկայացնել բարոյական բնույթի պահանջներ։ Մեզ սպանեցին վտարեցին մեր սեփական հողից՝ միջազգային հանրությանը դա ընդհանրապես չի հետաքրքրել մեր դավանանքային պատկանելության պատճառով, ինչի մասին ես նույնպես մեկ անգամ չէ, որ խոսել եմ։ Խոսել եմ նաև նյութական բնույթի պահանջների կարևորության, անհրաժեշտության և նպատակահարմարության մասին։ Ֆինանսական։ Ադրբեջանցիներին վտարե՞լ են Հայաստանից։ Վտարել են։ Ղարաբաղը մոտ 30 տարի պահե՞լ են օկուպացիայի տակ։ Պահել են։ Այնտեղ, ինչին ծուռ ձեռքերը հասել են՝ ամեն ինչ ջարդուփշուր արե՞լ են։ Եղել է այդպիսի բան։ Մինչև վերջերս օգտակար հանածոները արտահանե՞լ են։ Արտահանել են։ Ուշադրություն՝ մի հարց, ո՞ւր են փողերը, ֆրիքները: Եվ բռնագրավելու, դե, ֆինանսական տույժերի մեթոդները, եթե հարկ լինի, կոշտ են լինելու։

Դուրներդ չի՞ գալիս։ Դե, ոչ մի բանով չեմ կարող օգնել: Բայց տես միջազգային հանրությունը պետք է մեր պահանջներին (ևս մեկ անգամ, բացառապես ֆինանսական բնույթի) վերաբերվի լիովին ընմբռնումով։ Որովհետև նա՝ միջազգային հանրությունը, բացառապես հասկանում է հաշվապահությունը և պրագմատիկայի լեզուն։ Այնպես որ՝ հայրենակիցներ, որքան հնարավոր է շատ առողջ ցինիզմ, եթե հարեւանները սկսեն հենվել գումարներ չունենալու վրա՝ կարող ենք նրանց խորհուրդ տալ դիմել սեփական սփյուռքին։ Չէ որ Մարսելում ու Լոս Անջելեսում հարստացած հայերը փորձանքի մեջ չեն թողնի իրենց հայրենակիցներին։ Դե, եթե թողնեն, ապա աշխարհում կան շատ բանկեր՝ նրանցից խնդրեք։ Այն, ինչ դուք այնտեղ թողնելու եք որպես գրավ, դա ձեր անձնական գործն է, մեզ չվերաբերվող, պարտվել եք՝ վճարելու եք։ Մենք միշտ գալիս ենք մեր փողի ետևից, դրանք մեզ շատ են պետք: Նախ, նրա համար, որպեսզի ուժեղացնենք բանակը, երկրորդը, նրա համար, որպեսզի վերակառուցենք այն ամենը, ինչ դուք քանդել եք մեզ մոտ, դե և երրորդը... Երրորդը, մենք կենսուրախ մարդիկ ենք, իսկ կենսուրախ մարդկանց միշտ շատ փող է պետք, որպեսզի շարունակի զվարճությունը։

Այսինքն, բանկետի համար դուք եք վճարելու: Որովհետև սեփական հիմարության և ամբարտավանության համար վճարելը ձեզ համար սովորական բան է։ Այնպես որ՝ դուք պետք է մեր, ընդգծում եմ, ֆինանսական պահանջներին վերաբերվեք ամենայն լրջությամբ, իսկ մենք ձեզ հետ՝ ամենայն պատասխանատվությամբ։ Հետևելու ենք, որպեսզի կատարեք։ Ուշադիր հետևելու ենք։ Իսկ եթե մտածեք ռևանշի մասին՝ ոտքներդ կպոկենք։ Այնպես որ, ձեր շահերից է բխում ձեզ պարկեշտ, և նույնիսկ պատրաստակամ պահելը: Չարժե, իհարկե, մեր յուրաքանչյուր բղավոցին պատասխանել «ի՞նչ կհրամայեք»-ի ոգով, թեև անձամբ ինձ այս միտքը շատ է դուր գալիս։ Բայց վճարելու եք մինչև վերջին ցենտը: Ինչո՞ւ։ Իսկ որովհետև.