Հայկական միտումնավերք Երեւանյան քարոզիչների անշնորհք աշխատանքը

Բանաստեղծ Վլադիմիր Մայակովսկին հանդիսանում է բազմաթիվ բանաստեղծությունների հեղինակ, ասենք այսպես, միանգամայն հիշարժան իրենց փոխաբերական համեմատություններով։ Սակայն, չնայած բանավոր շարքերի ողջ կոշտությանը և գունեղությանը, դրանք արդիական են մինչ օրս։ Ահա և «Կան մորաքույրներ, ինչպես մորաքույրներ» վերնագրով ոտանավորն էլ միանգամայն տեղին է հիշել՝ պարզունակ հայկական քարոզչության հերթական օրինակը դիտարկելիս։
 
Այսպես, հայկական  Տելեգրամ ալիքները համացանցում գտել են ավելի քան մեկ տարի առաջ Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկու տեսաուղերձը։ Այո, անցյալ տարվա նոյեմբերին ուկրաինական պետության ղեկավարը, խոսելով բազմաթիվ երկրներից տարբեր բնույթի օգնության հետ կապված իրավիճակի մասին, շնորհակալություն է հայտնել Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին՝ ձմռան նախաշեմին ցուցաբերած օգնության համար։ Մեջբերում եմ Զելենսկու տեսաուղերձի այն հատվածի ամբողջական տեքստը, որը նվիրված էր մեր երկրին։
 
«Ուզում եմ այսօր նաև շնորհակալություն հայտնել Ադրբեջանին։ Ձմռանն ընդառաջ, ինչպես և պայմանավորվել էինք պարոն նախագահ Ալիևի հետ, մեր էներգետիկ ոլորտին համապատասխան օգնություն կա։ Մենք հասկանում ենք, որ այս ձմռանը դժվարությունները կարող են լինել ոչ պակաս, քան անցյալ տարի։ Մենք պատրաստվում ենք։ Եվ Ուկրաինայի, մեր ժողովրդի, մեր էներգետիկ ոլորտի աջակցությունը ծայրահեղ կարևոր է»,- ասել է նա։
 
Այո, Ադրբեջանն իսկապես նման օգնություն է ցուցաբերել Ուկրաինային։ Ավելի կոնկրետ ասած, ի պատասխան ուկրաինական կողմից ստացված խնդրանքների՝ Ադրբեջանից Ուկրաինա է ուղարկվել մարդասիրական օգնություն, որը բաղկացած էր՝ ստեղծված իրավիճակից տուժված շրջանները էլեկտրաէներգիայի կայուն մատակարարումը վերականգնելու համար էլեկտրասարքավորումներից։
 
Նախագահ Իլհամ Ալիևի 2023 թվականի հուլիսի 17-ի կարգադրության համաձայն՝ Էներգետիկայի նախարարության կողմից պատրաստված մարդասիրական բեռը ներառում էր ավելի քան 555 հազար մետր էլեկտրական մալուխներ և լարեր։ 14 բեռնատարներից բաղկացած ավտոշարասյան միջոցով մատակարարված մարդասիրական բեռները ուղարկվել են՝ Ուկրաինայի տուժած շրջանների կայուն էներգամատակարարումը վերականգնելուն աջակցելու համար:
 
Ահա հենց այս օգնության համար է՝ Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկին ավելի քան մեկ տարի վաղեմությամբ այդ տեսաուղերձում   շնորհակալություն  հայտնել Ադրբեջանին, որի մասին որոշել են հիշել հայկական Տելեգրամ ալիքները։ Այդ ի՞նչ երկյուղից են նրանք որոշել վերակենդանացնել ուկրաինական պետության ղեկավարի այդ հայտարարությունը։ Ամեն ինչ ծայրահեղ պարզ է՝ որպեսզի փորձեն ստվեր գցել ցանկապատի վրա: Սա հերթական հայկական տեղեկատվական սադրանքն է՝ ծղրտալ «Ուկրաինայի համար ՀՕՊ փաթեթի մասին՝ Զելենսկին շնորհակալություն է հայտնել Ադրբեջանին և անձամբ Ալիևին տրամադրված օգնության համար. ռազմական և էներգետիկ»: Եվ հետո սադրիչները ամբողջովին հիստերիա են սարքել։ Իբր, «ինչպե՞ս են Զախարովան, Կորոտչենկոն, Մարկովը, Շևչենկոն, Սլուցկին»: Այդ մարդկանց առողջության մասին մտահոգությունը նրանց կողմից, ովքեր բացահայտորեն հոխորտում են՝ պարզունակ ստելու իրենց անբուժելի, ցավոտ կիրքը,- դա զվարճալի էր։ Առավել ևս, որ կարճ կեղծ հաղորդագրության մեջ հայկական տեղեկատվական աղբանոցներին հաջողվել է կրկնակի ստել։
 
Առաջինը, Ուկրաինայի նախագահ Վլադիմիր Զելենսկու հին տեսաուղերձը որպես նորություն ներկայացնելով։ Երկրորդը, խեղաթյուրելով Ադրբեջանի մասով նրա հայտարարության էությունը։ Նույնիսկ ինչ-որ կերպ անհարմար է հիշեցնել, որ էլեկտրական մալուխները և լարերը ոչ մի կերպ չեն կարող կոչվել հակաօդային պաշտպանության համակարգ: Ոչ, ես հասկանում եմ, որ Հայաստանում վերջերս բացվել է «հրաշալի բացահայտումների» սեզոնը։ Որի շրջանակներում վարչապետ Փաշինյանը հանկարծ գիտակցել է, որ հայկական գլխավոր ալկոհոլային արտադրանքը չի կարելի անվանել կոնյակ, քանի որ դա բրենդ է։
 
Բայց, ինչպես ասում են, ամեն ինչին պետք է սահման լինի։ Նույնիսկ մի երկրում, որի ղեկավարը սովոր է հերքել ինքն իրեն՝ չիջնելով հեծանիվի թամբից։ Սակայն գործնականում արդեն բազմիցս ապացուցվել է, որ հայկական տեղեկատվական-քարոզչական կոյուղին հատակ չունի։ Այնտեղ ստում են այնպես, ինչպես շունչ են քաշում, իսկ շունչ նրանք հաճախ են քաշում: Եվ մեր կողմից վերը բերված օրինակը՝ երկար շարքի բազմաթիվներից ընդամենը մեկն է: Որի անսահմանությունը հաստատում է Մայակովսկու բանաստեղծության հիմնական գաղափարը, ով պնդում էր, որ «դառն է լինում, երբ նայում ենք «հասարակությանը», որտեղ... ինչպես մարդիկ, և մարդիկ... ինչպես...»: