Ամոթ ջունգլիներին, կամ մենակությունը վատ է Էմին Գալալալիի մտորումները

Վերնագրի երկրորդ մասը երգից է, այնպես որ բոլոր պահանջներով դիմեք հեղինակին: Այնտեղ ինչ-որ բան կար միայնության և ձանձրույթի մասին: Եվ որ դա ցավոտ է: Եվ որ չի զգում իր ձեռքն ու սիրտը: Կամ սիրտն ու ձեռքը։
 
Որոշեցի փոխել տեղեկատվության ներկայացման սովորական կարգը։ Ինչպե՞ս: Ամոթ ՄԱԿ-ին և հատկապես նրա կլիմայական հատվածին՝ Բաքվում COP29-ի անցկացման կապակցությա՜մբ: Ամոթ «Ֆորմուլա 1»-ին՝ մրցավազքը Բաքվում անցկացնելու հետ կապված։ Ամոթ Ուիլ Սմիթին «Ֆորմուլա 1»-ում (կրկին Բաքվում) իր ելույթի կապակցությամբ: Ամոթ նրանց, ովքեր որպես հանդիսատես այցելեցին Բաքու։ Սմիթն այլևս աստղ չէ, «Ֆորմուլա»-ն՝ առանձնապես ոչնչով չտարբերվող մրցավազք է: Ուրիշ բան է ոտնակային փոքրիկ ավտոմեքենաները Երևանի փողոցներու՜մ։ Սա արդեն ուժեղ բա՜ն է։
 
Ամոթ Վատիկանի՜ն։ Ամոթ Իտալիայի՜ն։ Օրբանին և Հունգարիայի՜ն։ Ամոթ Ռուսաստանի՜ն։ Թուրքիայի՜ն։ Եվ թուրքական պետությունների՜ն։ Ամոթ Ուրսուլա ֆոն դեր Լեյենի՜ն: Դե ինչու ժամանակ վատնել մանրուքների վրա, ողջ Եվրամիությա՜նը: Ամոթ Բայդենին, Թրամփին և Հարիսի՜ն։ Ամոթ ՆԱՏՕ-ի՜ն։ և ՀԱՊԿ-ի՜ն։ Պուտինին ու Լուկաշենկոին նույնպես (բա ինչպե՞ս կարելի է առանց նրանց)։
 
Ամոթ Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի՜ն։ Ամոթ «Imagine Dragons»-ի՜ն: Ամոթ Ղարաբաղ այցելած լրագրողներին, գիտնականներին ու ճանապարհորդների՜ն։ Ընդհանրապես, ամոթ բոլորին - հազվադեպ բացառություններով: Ամոթ ջունգլիների՜ն:
 
Ոչ, ընթերցող, կարիք չկա շտապօգնություն զանգահարել: Հանգստացնող ներարկում կամ զսպաշապիկ հարկավոր չի լինի: Ավելի ճիշտ՝ գուցե, և հարկավոր լինի, բայց ոչ ինձ համար։
 
Կրկնում եմ. որքան արբեցնող է գիշերը վիշտ սփռած շնագայլերի հոտի մնացորդների ոռնոցը։ Հոտը (բավականին նոսրացած) շատ է նեղացել աշխարհից։ Նա իրեն դավաճանել-վաճառե՜լ է։ Նավթադոլարների դիմաց։ Խավիարի դիմաց։ Սևի, կարմիրի։ Արտասահման, բադրիջանայի՜ն։ Եվ նրա փոխարեն, որպեսզի պատժամիջոցայնորեն հարձակվել ոխակալ Ադրբեջանի վրա՝ կանխել Ղարաբաղի տարածաշրջանից հայերի կամավոր հեռանալու «21-րդ դարի ամենասարսափելի ողբերգություններից մեկը», աշխարհը առաջվա պես գործ ունի Բաքվի հետ։
 
Դուք միայն մտածեք, չնայած բոլոր կախարդանքներին, գլխներին մոխիր ցողելուն և նույնիսկ հալից ընկած Օկամպոյի բղավոցին՝ Ադրբեջանը լիովին  հարգարժան է: Ուրեմն, Արտակը իզուր է պախարակում ու դատապարտո՞ւմ։ Աշխարհը նրան ի պատասխան՝ ինչ որ այդպես չէ: Այս տարի GOP-ն է, 2026-ին Քաղաքաշինարարության համաշխարհային ֆորումը (կամ քաղաքաշինության, կարևոր չէ): Առաջնություններ, կոնֆերանսներ, ցուցահանդեսներ, համերգնե՜ր: Այդ ինչպե՞ս է ստացվում: Բա համերաշխությու՞նը: Ինչպես չեք ամաչու՜մ։ Միակ ուրախությունը՝ Ֆրանսիան է։ Աննկատելի է դարձնում մենակությունը:
 
Ինչպես՞ չեք ամաչում, ասում եք։ Այ այդպես։ Չենք ամաչում։ Ոչ մի կաթիլ: Որովհետև դուք արդեն բոլորի զահլեն տարել եք ձեր հառաչանքներով։ Ձեր մուրհակները անվավեր են, աշխարհը չի ուզում խաղալ ձեր կողմից շարադրված կանոններով և վշտանալ հազարավոր հայերի ճակատագրի համար, որոնց իրենց իսկ եղբայրները վերածել են չափազանց մեծ նկրտումների պատանդների։
 
Շակալների մասին։ Ո՞վ է հիշում «Մաուգլիում» «ամոթ ջունգլիներին» բղավող կերպարին: Տաբակիին։ Ակնարկը հասկանալի՞ է։