Պատրաստվեք, եթե պատրաստ եք Բայց ոչ բանակցություններին։

«Մենք պատրաստ ենք բանակցություններ անցկացնել Ադրբեջանի հետ այն դեպքում, եթե Ադրբեջանը «արցախը» ընդունի որպես կողմ, այլ ոչ թե ինչպես հիմա է՝ պահանջելով, որ «արցախի» նախագահը հանձնվի, և բոլոր պետական կառույցները լուծարվեն»։ Սա Ռուբեն Վարդանյանի հերթական հայտարարությունն է։ Ում կարծիքով ընդհանրապես ոչ-ոք չի հետաքրքրվում։ Բայց կան այնպիսի մարդիկ, գիտեք՝ դու նրան դուրս ես անում դռնից, նա մտնում է պատուհանից, առանց պատկան մարմինների ուշադրության չեն կարող:

«Նոյեմբերի 9-ը և մայիսի 9-ը մեզ և Ադրբեջանի համար՝ երկու տարբեր օրեր են, իրարամերժ իմաստներով։ Մեզ համար մայիսի 9-ը՝ Շուշայի «ազատագրման» (օկուպացիայից-խմբ.) «հաղթանակի» օրն է, իսկ նրանց համար՝ նոյեմբերի 9-ն է։ Պատկերացրեք, թե մենք ինչպե՞ս ենք նշելու նոյեմբերի 9-ը Ադրբեջանի կազմում»,- ձեռքերը իրար է խփել Վարդանյանը։

Իսկ այստեղ ի՞նչ պատկերացնելու բան կա: Հայերից նրանք, ովքեր կմնան Ղարաբաղում, ստանալով Ադրբեջանի քաղաքացիությունը, այդ օրը կտոնեն որպես ահաբեկչական ռեժիմից ազատագրում՝ և սա ամենաքիչն է։ Ինչպես նաև, որպես նորմալ, մարդկային կայանքին վերադառնալու օրը։ Ադրբեջանական անձնագրով, այլ ոչ թե գյուղսովետից թղթիկով։ Ինչպես նաև ժպիտները դեմքերին, խրախճանքով և ժողովրդական տոնախմբությամբ: Թե այդ օրը ինչպես են նշելու Ադրբեջանի սահմաններից դուրս ապրող մյուս հայերը՝ դա մեզ չի վերաբերում, դա նրանց անձնական գործն է։ Իսկ տես, Ռուբեն Վարդանովիչ՝ անջատողականների մնացորդները՝ ընդհանրապես ոչ մի տոն նշելու բոլոր շանսեր ունեն։ Երբեք։

Եվ կխնդրեի հիշել.

1) Ղարաբաղը Ադրբեջա՜ն է։

2) «Արցախի» նման ինչ որ բան բնության մեջ գույություն չունի։

3) Ահաբեկիչների հետ ոչ ոք ոչ մի բանակցություն չի անցկացնի։

4)Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության մեջ կասկածները (բոլոր 86 600 քառակուսի կիլոմետրի) քրեապես պատժելի գործ է։

5) Ինքնավարություն նախատեսված չէ (իրենք, ամեն ինչ իրենք են իրար վրա թափել, հայերը Ադրբեջանում արդեն ունեցել են ինքնավարություն, բայց չգնահատեցին մեր բարությունը և բոլոր ադրբեջանցիներին վտարեցին Ղարաբաղից)։

6) «Բայրաքթար», «Հարոպ», «Յաշմա»։

Բացի դրանից, Ռուբեն Կառլենովիչի մոտ կան հիշողության ակնհայտ թերություններ, կամ գուցե, նաև ուղղակի այսպես կոչված կեղծ հիշողություններ։ Պսեվդոռեմինիսցենցիա, եթե գիտականորեն՝ այդպես են բժիշկները անվանում այդ հիվանդությունը: Սա պարամնեզիայի տեսակ է, որը կայանում է մարդու կյանքում իրոք տեղի ունեցած իրադարձությունների հիշողության մեջ տեղաշարժից։ Փաստն այն է, որ 44-օրյա պատերազմում Ադրբեջանի հաղթանակի օրը նշվում է ոչ թե նոյեմբերի 9-ին, այլ նոյեմբերի 8-ին։ Խնդրում եմ, հիշեք և երբեք, լսում եք՝ երբեք այս ամսաթիվը մի՛ մոռացեք՝ հիշելով այն ավելի լավ, քան ձեր ծննդյան օրը: Որովհետև եթե հանկարծ մի բան պատահի՝ տես վերևում, վեցերորդ կետը: Մենք ցանկացած պահի պատրաստ ենք ամեն ինչ հիշեցնել, հպարտանում ենք և դեմ չենք կրկնել։

«Ադրբեջանի կողմից անցկացված «էթնիկ զտումների» արդյունքում հազարավոր հայեր «բռնի տեղահանվեցին» Սումգայիթից, Բաքվից, Կիրովաբադից, ինչպես նաև Ադրբեջանի կողմից վերահսկվող «Լեռնային Ղարաբաղի» տարածքներից։ Այսօր մենք ևս մեկ անգամ նման քաղաքականությունը կանխելու և «Լեռնային Ղարաբաղի» ժողովրդի առջև կանգնած՝ գոյության, իրավունքների և անվտանգության, ինչպես նաև շարունակվող «Լաչինի միջանցքի անօրինական շրջափակման» հարցերի լուծման համար միջազգային ակտիվ մասնակցությունը ապահովելու ուղղությամբ գործունյա քայլեր ձեռնարկելու կոչ ենք անում»,- իսկ սա ասվում է Հայաստանի ԱԳՆ-ի Թվիթերի միկրոբլոգում հաղորդագրության մեջ։

Լկտիությունը, իհարկե, երկրորդ երջանկությունն է, բայց ոչ այդպիսի աստիճանի։ Իսկ հետևաբար մենք, մեր հերթին, մեր պարտքն ենք համարում, միջազգային հանրությանը կոչ անել՝ արդյունավետ քայլեր ձեռնարկել ադրբեջանցիներին Հայաստանի տարածք վերադարձնելու համար, որտեղից վտարվել է ավելի քան 200 հազար ադրբեջանցի։ Եվ դա տեղի է ունեցել նախքան Սումգայիթի, Բաքվի և Գյանջայի դեպքերը։ Կարծում եմ, որ միջազգային ատյանները և միջազգային հանրությունը պետք է լարված ուշադրություն դարձնեն դրան՝ հաչվի չառնելով փաստերը աղավաղելու և դրանք ցավոտ գլխից առողջ գլխին տեղափոխելու Հայաստանի ԱԳՆ-ի փորձերը։ Բոլոր պահանջները՝ ներկայացրեք «միացումի» գաղափարախոսներին։ Սա լավ բառ չէ, այլևս կրկնելու կարիք չկա, քանի որ, ինչպես ասում են Արևելքում, -«մեղանչաց լեզուն կարող են կտրել գլխի հետ միասին»։