Հումորի, մտահոգության և հույսի պահ Իրադարձությունները Հայաստանում՝ ծիծաղելի և ոչ այնքան

Հումորը միշտ եղել և մնում է քաղաքականության անբաժանելի մասը։ Երբեմն հեգնական վերաբերմունքը օգնում է հաղթահարել այն սթրեսները, որոնք բերում են քաղաքական լուրեր, երբեմն իրենք քաղաքական գործիչներն են կատակում իրավիճակը լիցքաթափելու համար, իսկ երբեմն, ինչպես դա հաճախ է լինում Հայաստանում, այն, ինչ համարվում է որպես լուրջ իրադարձություն՝ վերածվում է կատակերգական անհեթեթության։ Ցանկացած կատակ հիմնված է հակասության վրա։ Որքան անսպասելի է հակասությունը, այնքան սովորաբար զվարճալի է կատակը։ Այսօր մենք որոշել ենք պատմել նման մի կատակի մասին, որը կապված է հսկայական հակասության հետ։ Եկեք արդեն այն բարձրաձայնենք այնպես, ինչպես հաղորդում են որոշ հայկական աղբյուրները. «Նժդեհ Իսկանդարյանը նշանակվել է արցախի պետական ​​նախարար։ Այդ մասին նա հայտարարել է արցախցիների իրավունքների պաշտպանության խորհրդի մամուլի ասուլիսի ժամանակ»։
 
Մենք նույնիսկ մեզ նեղություն չենք տա այս Նժդեհի ինքնության մասին տեղեկություններ փնտրել։ Մեզ ավելի շատ ծիծաղացրել է այն փաստը, որ ոչ մի «արցախ» չկա, բայց պետական ​​նախարար կա։ Հակասությո՞ւն։ Այն էլ ինչպիսի՜։ Այս կատակին լրացուցիչ ծավալ է հաղորդում այն փաստը, որ «արցախի պետնախարարներից» մեկը արդեն Կասպից ծովի ափին նստած է մեղադրյալի աթոռին և սպասում է դատարանի վճռին։
 
Սակայն դրանով Հայաստանում հումորի շաբաթը չի ավարտվել։ Եվ եթե վերոհիշյալ «պետնախարարը» կատակել է՝ չգիտակցելով, և վստահ է եղել, որ լուրջ բան է անում, ապա Հայաստանի Ազգային ժողովի խոսնակ Ալեն Սիմոնյանը փորձել է կատակել՝ տեղյակ լինելով գործին։ Ասում ենք «փորձել է», քանի որ մի փոքր հիմարավուն տոնի միջից հստակ զգացվում են լարվածության և նույնիսկ անհանգստության նոտաներ։
 
«Անհատները, ովքեր մտնում են կամ կմտնեն Քոչարյանի կամ Սերժի թիմի կազմում, չեն կարող ունենալ քաղաքական ապագա։ Այդ ուժերը՝ անցյալի ուժերն են և քաղաքական դաշտի դինոզավրեր։ Երբ Հայաստանում կլինի նոր իշխանություն, այն հաստատ չի լինի այդ շրջանակներից։ Կուսակցություն փոխելը, բեղեր աճեցնելը և մազերը ներկելը ոչ մեկին չեն փրկի», - այսպես է Սիմոնյանը իր Տելեգրամում սկսել հրապարակումը։
 
Եվ դարձյալ, ինչպես և «պետնախարարի» դեպքում, մենք ալարեցինք համացանցում որոնել, թե ընդդիմության ներկայացուցիչներից հատկապես ով է կուսակցություն փոխել կամ բեղեր աճեցրել։ Գլխավորն այն է, որ վարչապետի թիմը շարունակում է բոլոր հնարավոր մեթոդներով պայքարել հայկական հանդարտության դեմ վրդովվողների հետ։
 
Այդ նույն մեկնաբանության մեջ Սիմոնյանը անցնում է եկեղեցուն, և նրա հումորի զգացումն այդ տեղում դառնում է չարախինդ. «Մեր Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին կունենա նոր Ամենայն հայոց կաթողիկոս, և բոլոր այն հոգևորականներն ու անձինք, ովքեր այսօր խոսում են բարձր արժեքների, սրբավայրերի, նույնիսկ տիեզերքի մասին, որպեսզի հանկարծ չպատասխանեն այն հարցին, թե արդյոք հորեղբոր կինը կամ երեխան հարմար է կուսակրոնության համար, և փորձում են պաշտպանել անպաշտպանելին, կբախվեն նոր իրականության հետ կամ կհեռանան հինի հետ։ Լավ կլինի լռեք»։
 
Դե ինչ, այն փաստը, որ Փաշինյանի ամենամոտ զինակիցը որոշել է կրկնել Հայ եկեղեցու հասցեին կոշտ մեղադրանքները, նույնպես վկայում է այն մասին, որ այն մնում է ազդեցիկ մրցակից հայկական քաղաքական ասպարեզում: Փաշինյանը և նրա թիմը ստիպված կլինեն շատ ջանքեր գործադնել նրա համար, որպեսզի հաղթեն այդ ինստիտուտի դեմ պայքարում։
 
Սիմոնյանն իր ուղերձն ավարտել է հետևյալ կերպ. «Իշխանությունը Հայաստանի Հանրապետությունում պատկանում է ժողովրդին. ո՛չ ձեր աշխատավարձով ապրող լրագրողներին, ո՛չ նրանց, ովքեր մեզանից պաշտոններ չեն ստացել և սպասում են նորերին, ո՛չ մորաքույրերին ու հորեղբայրներին, որոնք Ֆեյսբուքում անգրագետ բաներ են գրում Ռուսաստանից և Ամերիկայից: Դա իմաստուն հայ ժողովուրդն է, որն ապրում և աշխատում է մեր արևի տակ և ձեզ բոլորիդ ավելի լավ գիտի, քան մենք»։
 
Այստեղ չունեմ հեգնելու ցանկություն: Ես պարզապես կցանկանայի հույս հայտնել, որ հայ ժողովուրդը վերջին հինգ տարիների ընթացքում ձեռք է բերել գոնե մի փոքր իմաստություն, որպեսզի ոչ միայն իշխանությանը չբերի ռևանշիստներին՝ սա բավարար չէ, այլ որպեսզի, երբ մոտենա Սահմանադրության փոփոխության հարցի քվեատուփին և համարձակություն ունենալու «ոչ» ասել՝ մարդատյացության, հարևանների նկատմամբ տարածքային պահանջների, թշնամանքի և ապակառուցողականության հին գաղափարախոսությանը։